Daniel Bordman

Dzisiaj czas na emocje. Drobna analiza czym są i jak na nas wpływają. Tym razem fragment książki – jeszcze nie mojej ;) – miłej lektury.

Człowiek jest złoĹźoną organizacją, składająca się z czterech części, ktĂłre mogą być połączone, nie połączone lub teĹź Ĺşle ze sobą połączone. WĂłz połączony jest z koniem za pomocą dyszli, koń połączony jest z woĹşnicą lejcami, a woĹşnica połączony jest z panem dzięki głosowi pana. JednakĹźe woĹşnica musi słyszeć i rozumieć głos pana. Musi on wiedzieć, jak powozić, a koń musi być nauczony, jak reagować na lejce. Co się tyczy związku pomiędzy koniem i wozem, to koń musi być właściwie zaprzężony. Istnieją zatem trzy połączenia między czterema odcinkami tej złoĹźonej organizacji. Jeśli w jednym z tych połączeń czegoś brakuje, to organizacja nie moĹźe działać jako jedna całość. Połączenia są zatem nie mniej waĹźne niĹź same „ciała”. Pracując nad sobą, człowiek pracuje rĂłwnocześnie nad „częściami” i nad „połączeniami”. Ale jest to innego rodzaju praca.

Praca nad sobą musi zacząć się od woĹşnicy. WoĹşnicą jest umysł. By mĂłc usłyszeć głos pana, woĹşnica „po pierwsze” nie moĹźe spać, to znaczy musi się obudzić. Wtedy moĹźe się okazać, Ĺźe pan mĂłwi językiem, ktĂłrego woĹşnica nie rozumie. WoĹşnica musi się nauczyć tego języka. Kiedy się go nauczy, będzie mĂłgł zrozumieć pana. Ale jednocześnie musi teĹź nauczyć się prowadzić konia, zaprzęgać go do wozu, karmić, czyścić go i utrzymywać wĂłz w porządku. Na co zdałoby mu się rozumienie pana, jeśli nie byłby w stanie niczego zrobić? Pan mĂłwi mu, Ĺźeby gdzieś pojechać. Ale on nie moĹźe się ruszyć, poniewaĹź koń nie został nakarmiony, zaprzężony, a on sam nie wie, gdzie są lejce. Koń to nasze emocje. WĂłz to nasze ciało. Umysł musi nauczyć się kontrolować emocje. Emocje zawsze pociągają za sobą ciało. W takim porządku musi postępować praca nad sobą. [...]

NiektĂłrym ludziom trudno jest zrozumieć róşnicę między myślą i czuciem, innym trudno zrozumieć jest róşnicę między czuciem i doznaniem albo między myślą i impulsem ruchowym. MĂłwiąc bardzo oględnie, moĹźna powiedzieć, Ĺźe funkcja umysłowa działa zawsze przez porĂłwnanie. Intelektualne wnioski są zawsze wynikiem porĂłwnania ze sobą dwĂłch lub większej liczby wraĹźeń. Doznanie i emocja nie rozumują, nie porĂłwnują, określają one po prostu dane wraĹźenie poprzez jego aspekt, poprzez to, czy jest ono – w tym lub innym znaczeniu – przyjemne lub nieprzyjemne, poprzez jego kolor, smak, zapach. Co więcej, doznania mogą być obojętne są ani ciepłe, ani zimne; ani przyjemne, ani nieprzyjemne; „biały papier”, „czerwony ołówek”. W doznaniu bieli czy czerwieni nie ma niczego przyjemnego czy nieprzyjemnego. W kaĹźdym razie niekoniecznie musi być coś przyjemnego lub nieprzyjemnego, związanego z tym lub tamtym kolorem. Te doznania pochodzące z tak zwanych „pięciu zmysłów”, jak rĂłwnieĹź inne, takie jak doznanie ciepła, zimna, itd., są doznaniami instynktowymi. Funkcje czuciowe, czy teĹź emocje, są zawsze przyjemne lub nieprzyjemne; obojętne emocje nie istnieją.

Fragmenty z książki P.D. Uspieński – Fragmenty nieznanego nauczania

We wtorek miałem przyjemność być gościem telewizji Superstacja. Rozmawialiśmy na temat tego, czy polscy politycy mogą grać w reklamach lub firmować produkty swoim nazwiskiem. Punktem wyjścia do rozmowy było uczestnictwo byłego rosyjskiego prezydenta w kampanii reklamowej jednej ze znanych i ekskluzywnych marek torebek.

A co wy sądzicie na temat: Czy politycy powinni reklamować znane marki i jak to wpłynie na ich wizerunek lub wizerunek marki, ktĂłrą reklamują?

Wczoraj zadano mi pytanie dotyczące nie tylko zmiany osobistej, ale teĹź kreowania własnego wizerunku, czy pośrednio kreowania wizerunku firmy. Czyli…

Jak nawiązywać i utrzymywać cenne kontakty?

To pytanie jest szczegĂłlnie waĹźne, gdyĹź oprĂłcz naszej wiedzy i umiejętności, to właśnie kontakty są szczegĂłlnie waĹźne w karierze zawodowej.

I tu moĹźe się ktoś oburzyć. Wykrzyczeć. „No pewnie! Tak! Wszystko załatwia się po znajomości! A jak ktoś coś potrafi, to nie będzie się w stanie przebić, bo Ci po znajomości wszystko zagraną dla siebie.”

Owszem zdarzają się niesprawiedliwe decyzje i to przez ich pryzmat oceniamy zasoby, ktĂłre nazywam „znajomościami”. No właśnie, ale.

Większość osĂłb, gdy czegoś potrzebuje w waĹźnej dla siebie kwestii zaczyna szukać informacji na dany temat. Zadaje pytania znajomym, rodzinie. Szuka osĂłb, ktĂłrym ufa i wie, Ĺźe juĹź zetknęły się z daną ofertą lub człowiekiem. MoĹźe teĹź, gdy potrzebujesz sprawdzonego fachowca od wykończenia mieszkania zasięgasz informacji u znajomych. Czy przypominasz sobie chociaĹź jeden taki przypadek, gdy pytałeś o to, czy ktoś się sprawdził? Jeśli tak, to jest to normalne. Mamy tendencję do ograniczania ryzyka, jeśli mamy do wyboru osobę ktĂłra jest nam polecana i ktĂłra jest dobra oraz osobę, ktĂłrej nikt nam nie poleca, a wydaje nam się nawet trochę lepsza, to większość osĂłb wybierze tę ktĂłra jest polecana. SzczegĂłlnie wtedy, gdy brakuje nam wiedzy, by obiektywnie sprawdzić jej kompetencje.

Co z tego dla nas wynika? OdpowiedĹş jest prosta. Im bardziej rozbudowana i odpowiednia siatka znajomych, tym większe szanse na sukces.

No dobrze wiadomo juĹź, Ĺźe znajomości trzeba mieć. KaĹźdy z nas je ma, mniejsze bądĹş większe. Ale jak to zrobić, by te osoby, ktĂłre codziennie poznajemy były z nami w stałym kontakcie?

Z pewnością wielu z nas zastanawiało się, czemu nie nawiązywali kontaktĂłw na studiach, w róşnorodnych organizacjach lub uczestnicząc w ciekawych wydarzeniach. Czemu marnowali czas na zupełnie inne rzeczy? A teraz mogliby korzystać z tych wypracowanych kontaktĂłw.

Pewnie odpowiesz: „Bo nie widziałem na tyle interesujących ludzi, by z nimi z przyjemnością spędzać czas.” Dodasz:  „Nie chodzi o to, by udawać, Ĺźe się kogoś lubi. Tylko lubić go i chcieć z nim przebywać.”

Wszystko prawda. Ja rĂłwnieĹź uwaĹźam, Ĺźe trzeba być fair, zarĂłwno względem innych jak i siebie.

Jednak czy zastanawiałeś się może, czy aby na pewno chciałeś poznać dokładnie ludzi, których spotkałeś?

Problem najprawdopodobniej leĹźy w tym, Ĺźe nie widziałeś olbrzymiej potrzeby, by chcieć ich poznać. MoĹźe myślałeś: „Skoro sami nie chcą w tym pomĂłc to, czemu ty masz o to zabiegać.” A moĹźe byli po prostu za zwykli?

Często te inne osoby nie zdają sobie sprawy, Ĺźe robią takie a nie inne wraĹźenie. Wyglądają się na ciągle zmęczonych, mĂłwią z pretensją w głosie bądĹş moĹźe się najzwyczajniej wstydzą.

Przyczyny takiego odbioru mogą być różne.

Oczywiście takie wrażenie osłabia skuteczność, ale czy to oznacza, że mamy ich przekreślić?

Oczywiście, że nie!

Innym problemem jest „chciejstwo” poznania.

MĂłj znajomy opowiadał mi, Ĺźe niewiele osĂłb go tak naprawdę interesuje. „Oni są tacy zwyczajni”, mĂłwił. „Ja wolę ludzi z pasją i ciekawymi zainteresowaniami.

Rozwiązanie było proste. Co zrobiliśmy? Najpierw zbadaliśmy, jakie obszary są dla mojego znajomego waĹźne. Jakie tematy go pasjonują i czego chciałby się dowiedzieć.

A później wiedząc, co go interesuje i ucząc się szukać oznak zainteresowania u drugiej strony, zacząć nawiązywać zupełnie nowe, lepsze kontakty. Po tym, gdy uświadomił sobie, Ĺźe trzeba trochę pomĂłc innym w odkryciu tych ciekawych tematĂłw, zaczął budować więcej trwalszych relacji.

Ty teĹź moĹźesz to zrobić. Jeśli spotykasz osobę, znajdĹş z nią wspĂłlny temat. Obserwuj jej reakcje. Jeśli temat „zaskoczy”, dalej juĹź samo popłynie, jeśli nie, szukaj dalej.

Dlatego im więcej punktĂłw wspĂłlnych tym lepsza jest komunikacja i tym większe szanse na trwałą znajomość.

A im więcej znajomości, tym większa szansa na sukces.

PS.
Jeśli chcesz, moĹźesz napisać, jakie są Twoje doświadczenia w materii budowania kontaktĂłw społecznych. Z chęcią to przeczytam.

Jak duĹźe zaufanie musi posiadać klient, decydując się na pracą z konkretnym trenerem lub coachem.

Kilka tygodni temu otrzymałem propozycję współpracy. Głównym załoĹźeniem było przy pomocą ćwiczeń artykulacyjnych wyeliminować yyyy w czasie wypowiedzi, gdyĹź to przeszkadza odbiorcom podczas wystąpień publicznych.

I… nie zrobiliśmy tego to do końca! Dlaczego? GdyĹź, problem nie leĹźał w tym, Ĺźe słyszałem yyyy, a w zupełnie innej kwestii.

Od początku.

Zostałem poproszony o opiekę nad osobą, ktĂłra w swoich wypowiedziach naduĹźywała przerywnikĂłw: mmmm, yyyy. SzczegĂłlnie słyszalne to było w czasie wystąpień publicznych. Zacząłem przyglądać się sprawie i okazało się, Ĺźe coś innego przeszkadza odbiorcom podczas tych wystąpień.

Brak pauz, brak właściwego kontaktu wzrokowego oraz brak umiejętności wyrażania emocji. To były główne powody dyskomfortu odbiorców.

Wyzwaniem było przekonanie mojego klienta, Ĺźe naduĹźywanie yyyy nie jest jego głównym problemem. Wiele osĂłb zwracało mu uwagę, Ĺźe przerywnik yyyy jest przyczyną jego niepowodzeń, stąd klient chciał pracować głównie nad tym. Tłumaczenia, Ĺźe nie to jest najistotniejsze i wspĂłlne wyznaczenie nowego celu oczywiście były akceptowane, ale na poziomie podświadomym była olbrzymia potrzeba zmiany tego ciągle wytykanego przyzwyczajenia.

Co zrobiliśmy?

Ustaliliśmy, Ĺźe będziemy zajmowali się tymi sprawami rĂłwnocześnie. Pozwoli to wyeliminować częściowo, w tym krĂłtkim czasie ktĂłry został na to przeznaczony,  róşne dodatkowe dĹşwięki. Skupimy się takĹźe na tych elementach, ktĂłre zdiagnozowałem. Po tym głównym spotkaniu, ktĂłre było celem ustaliliśmy następne spotkania by dokończyć proces zmiany.

Otrzymałem dzisiaj zapytanie od jednego z czytelnikĂłw bloga i stwierdziłem, Ĺźe pewnie jest duĹźa szansa, iĹź inni teĹź mogą o to pytać, dlatego odpowiadam publicznie. A oto treść pytania.:

Panie Danielu,

proszę o informacje ile czasu oraz ile pieniędzy trzeba poświecić na tu cytat z Pańskiego blogu

- eliminacja yyyy
- zwiększenie dźwięczności głosu
- konkret w  wystąpieniach publicznych
- poprawienie melodyki głosu
- dodanie emocji do wypowiedzi

pozdrawiam,

Dlatego publikujďż˝? mojďż˝? odpowied??.

Witam,

Na efekt końcowy wpływa bardzo wiele czynnikĂłw oto kilka z nich:

- stan zastany, (czyli jak dużo, lub jak niewiele trzeba zrobić)

- wytrwałość i systematyczność osoby, z ktĂłrą się pracuje (jeśli nie będzie motywacji, efekty będą przychodziły  później)

- przekonania osoby, (Jeśli ktoś ma silne przekonanie, Ĺźe lepiej, w czasie wystąpienia publicznego, mĂłwić szybciej bo wtedy przekaĹźe się więcej informacji, to takie rozumowanie będzie wymagało więcej pracy niĹź, gdy ktoś nie przywiązał się do tej myśli.)

- przyzwyczajenia, (jeśli z kimś pracuje, kto był uczony wcześniej w zupełnie inny sposĂłb, wtedy trzeba trochę czasu poświecić by inaczej uformować nowe nawyki.)

- fizjonomia /tak wiem jest to niesprawiedliwe, ale niektĂłrzy mają po prostu łatwiej, generalizując np. większa krtań – dzięki temu dĹşwięk moĹźe być silniejszy – a przez to uzyskamy efekt szybciej, na szczęście jest wiele innych waĹźniejszych elementĂłw/

- „chciejstwo” – niektĂłrzy mĂłwią – chcieć to mĂłc, i te osoby często osiągają efekty szybciej

i nie wiem czy nie najwaĹźniejsze, umiejętność dogadania się prowadzącego z osobą, ktĂłrą się rozwija. Bez tego nie ma sprawnej komunikacji i jasnego deklarowania swoich oczekiwań a co za tym idzie odpowiednich efektĂłw.

Nie jestem w stanie jasno i dokładnie określić przedziałów czasowych wspĂłlnej pracy. Ale by jak najpełniej odpowiedzieć na te zapytanie moĹźe podam pewne przedziały czasowe, ktĂłre wynikają z mojego doświadczenia.

- eliminacja yyyy

Jest to dość proste jednak wymaga kilku lub kilkunastu powtĂłrzeń po 10 – 15 min. – Czas potrzebny do wyeliminowania tej naleciałości to: od 1 godz. do 3 – 4. max (wersja naprawdę pesymistyczna)

- zwiększenie dźwięczności głosu

Sprawa bardziej skomplikowana, ale jeśli nie pracujemy nad siłą głosu przy bardzo sprzyjających wiatrach moĹźna usłyszeć efekt juĹź po 2 godz. i potrzebne są kolejne 3 – 4 na utrwalenie. W wersji pesymistyczniej jest to ok 5 – 6 godz. + tyle samo godz. na utrwalenie.

- konkret w wystąpieniach publicznych (w zaleĹźności jak to będzie mierzalne)

od 1,5 godz. do … – nie ośmielę się określać bo dla kaĹźdego czym innym jest bycie konkretnym.

- poprawienie melodyki głosu

od 2-3 godz. do 7 – 8 godz. (i tu teĹź pojawia się problem wyznaczenia osiągnięcia ogĂłlnego sukcesu, dla jednych dana melodyka będzie O.K. i będzie współgrała z całą osobowością innych zaś, trzeba będzie prześwięcić większą uwagę.)

- dodawanie emocji do wypowiedzi

Od 20 min do … teĹź tego nie określę.

Pozwoliłem sobie na pewnie uogĂłlnienie. Trzeba jednak pamiętać, Ĺźe nie da się tego wszystkiego zrobić w 1 lub 2 dni, pracując po 8 godz. dziennie. Jeśli ma to być trwała zmiana wymaga ona innego charakteru pracy! Rekomenduję sesje, krĂłtsze a systematyczne. Pracuje się wtedy nad danymi zagadnieniami pakietowo.

Co do kosztĂłw. ZaleĹźy to do wielu zmiennych typu, intensywność spotkań, określony termin do ktĂłrego „trzeba” osiągnąć cel, miejsce spotkań, itd. Dlatego przy precyzyjnym zapytani, moĹźna to ustalić.

JeĹźeli będę znał więcej szczegółów, z pewnością będzie mi łatwiej w pełni odpowiedzieć na te 2 pytania.

Pozdrawiam
Daniel Bordman

Mając 21 lat, rozpocząłem współpracę z jedną z partii politycznych, przygotowując kandydatĂłw do wyborĂłw samorządowych.

Pracowaliśmy przede wszystkimi nad ogólnym wizerunkiem kandydatów, strategią wyborczą oraz wystąpieniami publicznymi.

Największym wyzwaniem było przekonanie przyszłych radnych do tego, Ĺźe jeśli mi zaufają, osiągną sukces. Nie było to trudne, gdyĹź zarĂłwno dla nich jak i dla mnie zaleĹźało na sukcesie. Było to moje pierwsze zalecenie, dlatego dołoĹźyłem wszelkich starań, by osiągną jak najwięcej.

Wytrwała praca
Spotykaliśmy się w grupach 4 – 5 osobowych. Tak, by kaĹźdy mĂłgł zobaczyć kolegę czy koleĹźankę przy pracy. Uczymy się nie tylko wtedy, gdy „jesteśmy na środku”, ale teĹź wtedy, gdy prĂłbują inni. Ponad to, taki system pracy umoĹźliwia łatwiejsze odpieranie obiekcji. Często się tak dzieje, Ĺźe jesteśmy przyzwyczajeni do starych nawykĂłw i po wprowadzeniu nowych są wcześniejsze niewygodne. Nie kaĹźdy akceptuje to od razu, dlatego koledzy byli świetnym lustrem, w ktĂłrym mĂłgł się przejrzeć kandydat. Pamiętam jak dziś, gdy pracowałem z jednym ze starszych radnych, ktĂłry budował logiczne, ale tak długie zdania, Ĺźe po trzech minutach wszyscy na sali spali. Wystarczyło zwrĂłcić uwagę, Ĺźe lepiej będzie, jeśli będzie mĂłwił krĂłtszymi zdaniami, a stanie się to interesujące i bardziej przyswajalne. Ów radny jeszcze dla pewności zapytał swoich kolegĂłw, czy to jest prawda, Ĺźe teraz jest lepiej. Zdziwił się teĹź, dlaczego mu tego wcześniej nie powiedzieli. Sprytnie wymigali się od odpowiedzi, twierdząc, Ĺźe od tej pory będą zwracali na to uwagę.

Kontakt wzrokowy
W wystąpieniach publicznych jednym z najwaĹźniejszych narzędzie budowania własnego wizerunku jest kontakt wzrokowy. Wydawało mi się, Ĺźe jest to informacja, o ktĂłrej kaĹźdy wie i nie będzie z tym większego problemu. Okazało się, Ĺźe na to zagadnienie musieliśmy poświęcić trochę czasu. Pracowaliśmy nad tym, by kaĹźda osoba siedząca na widowni czuła się tak, Ĺźe to do niej jest skierowana mowa. Nie mogłem pozwolić, by wzrok wędrował gdzieś ponad publiczność bądĹş, by był wbity w ziemię lub uczepiony w jednego słuchacza. Podzieliliśmy naszych widzĂłw na cztery sektory i przyzwyczajałem politykĂłw, by sprawiedliwie obdarzali kaĹźdego z członkĂłw publiczności.

MĂłwimy, a nie przemawiamy
Od kiedy pamiętam powtarzałem to stwierdzenie, jak mantrę. NajwaĹźniejsze jest, by mĂłwić do kogoś, a nie przemawiać. Chyba nikt nie lubi jak się  go poucza czy „prawi się mu kazania”, a słuchając politykĂłw w czasami mam takie wraĹźenie.

Wiara czyni cuda
Wspominam bardzo sympatycznie pracę z tymi ludĹşmi, ktĂłrym naprawdę zaleĹźało na sukcesie. A uwielbiam pracować z osobami, ktĂłre chcą osiągać, to co sobie załoĹźyli, bo wtedy nasza wspĂłlna wiara czyni wręcz cuda.

Cień sukcesu
Muszę jednak powiedzieć o czymś, co nie do końca mi się udało prowadząc ten projekt. W świecie, w ktĂłrym jesteśmy nastawieni na wyolbrzymianie swoich sukcesĂłw, a ukrywanie spraw, ktĂłrymi nie chcemy się chwalić moĹźe będzie to postrzegane, jako „profesjonalne samobĂłjstwo”. Jednak wychodzę z załoĹźenia, Ĺźe warto mĂłwić o pewnych sprawach, bo jest to jak najbardziej uczciwe.

Głównym powodem, dla ktĂłrego o tym piszę jest to, Ĺźe praca indywidualna jest bardziej komfortowa dla kaĹźdej ze stron i bardziej skuteczna. A prowadząc szkolenie, jeśli pojawia się duĹźy problem, nie moĹźna skupić się tylko na pewnym zagadnieniu, ktĂłre zostało zdiagnozowane u jednego z uczestnikĂłw i zapomnień o głównym temacie warsztatu. ChociaĹź czasem wiem, Ĺźe pomagając temu człowiekowi moĹźna odmienić jego Ĺźycie diametralnie.
Tak się właśnie stało w tym przypadku. W jednej z grup był mężczyzna, ktĂłrego problem był głębszy. Nie potrafię kropkować zdań. Co to znaczy? JuĹź mĂłwię. Gdy wypowiadamy zdanie, większość osĂłb jest w stanie powiedzieć, gdzie ono się zaczyna, a gdzie kończy. W tym przypadku, kaĹźde kolejne zdanie było kontynuacją następnego. Naprawdę był to istny fenomen. Nigdy w Ĺźyciu nie spotkałem kogoś, kto by mĂłwił, w taki sposĂłb. Słuchając jego gubiłem się czasem w logice frazy, gdyĹź nie wiedziałem, gdzie jest początek, a gdzie koniec. Wierzcie mi był to olbrzymi problem. Człowiek niesamowicie inteligentny, a taka głupota, wręcz nienaturalne przyzwyczajenie utrudniało mu Ĺźycie.

Spotkania indywidualne nie mogły pomĂłc, bo do wyborĂłw było mało czasu, a tuĹź po szkoleniach od razu wyjeĹźdĹźałem.

MoĹźe, gdyby dojazd do Warszawy był krĂłtszy spotkania raz czy dwa razy w miesiącu nie byłby problemem i to by się wszystko inaczej potoczyło. Ale to wszystko jest gdybaniem.

Prowadząc dzisiaj zajęcia, usłyszałem zdanie, Ĺźe większość ludzi lubi bardziej psy niĹź koty, gdyĹź psy Ĺźywiołowo reagują na ludzi. Machają ogonem, podnoszą uszy, widać po nich, Ĺźe się cieszą. Koty ukrywają swoje prawdziwe emocje, a właściwie pokazują je, ale są one bardziej stonowane. Tak odbieramy zwierzęta. Pytanie, jak to się ma do ludzi.

Będę jasnowidzem
Lubimy, gdy jesteśmy w stanie odczytywać innych. Któş z nas nie chciałby wiedzieć, co nasi rozmĂłwcy myślą o tym, co mĂłwimy. Chcielibyśmy mieć dar jasnowidzenia i odgadywania nastrojĂłw oraz myśli innych osĂłb.  MoĹźe się więc zdziwisz, jeśli powiem, Ĺźe tak naprawdę częściowo mamy takie umiejętności. Potrafimy czytać z twarzy, oczu, postawy ciała. Wiemy, kiedy  człowiek jest zły lub jego twarz wyraĹźa zadowolenie. Problem pojawia się wtedy, gdy mamy do czynienia z osobą, ktĂłra nie wysyła Ĺźadnych sygnałów bądĹş są one szczątkowe.

Twarz księgą wiedzy
Spotkałem się dzisiaj z osobą, ktĂłra mimo tego, Ĺźe jest świetnym fachowcem w swojej dziedzinie, to ma problemy z szybkim nawiązywaniem kontaktĂłw. Dlaczego tak się dzieje w jej przypadku? Rozwiązaniem jest właśnie twarz i wyraĹźanie emocji. MoĹźna zapytać, co było tego przyczyną, czemu niektĂłrzy nie potrafią okazywać emocji? Powiem, tak: mnie to nie obchodzi. NajwaĹźniejsze nie jest to, czym to było spowodowane, ale co trzeba zrobić, by to zmienić. WaĹźniejsza jest przyszłość niĹź przeszłość.
Dlatego, aby ułatwić w przyszłości Ĺźycie trzeba trochę „uelastycznić” twarz.  Dlaczego? PoniewaĹź umiejętność, ktĂłrą posiada moĹźe się przydać w negocjacjach, jednak przeszkadza juĹź w Ĺźyciu codziennym. Tak, tak. Zawsze taki sam wyraz twarzy zarĂłwno, gdy mĂłwi się o rzeczach wesołych, waĹźnych jak i smutnych lub obojętnych jest czymś okrutnym dla innych. Powoduje to poczucie dyskomfortu u drugiej osoby. Tak jak pisałem wcześniej, kaĹźdy lubi wiedzieć, co myśli przeciwnik, a w tym przypadku jest to niemoĹźliwe.

Przebywając więc z osobą, ktĂłra nie wyraĹźa emocji – a właściwie ich nie pokazuje, bo przeĹźywa je wewnątrz – uczucie dyskomfortu jest dość duĹźe. Czując się downie nie chcemy z nią przebywać, a to powoduje, Ĺźe zamyka takĹźe nas. I tak powstaje błędne koło wzajemnych frustracji, oskarĹźeń i nieporozumień. Wszystko to powoduje kamienna twarz.

Czas na zmiany
Chcąc zmienić taki wizerunek, pracuje się etapami. Trzeba jednak zacząć od pracy nad właściwymi mięśniami twarzy, rozbudzając je, a następnie ucząc, w jakich sytuacjach, jak mają reagować. Dzięki temu moĹźemy znacznie ograniczyć problem. Później naleĹźy te mięśnie skoordynować i wypracować „pozytywne miny”. Trzeba pamiętać, Ĺźe wszelkie napięcia mięśni twarzy będą odbierane przez innych jak atak, a asymetria jak kojarzyć się będzie z osobą niewiarygodna.

PS.

Jak poderwać kobietę?
Podpowiem jeszcze jedną rzecz. Dotyczy to głównie facetĂłw, ktĂłrzy chcą lepiej nawiązywać kontakty z kobietami. Czy wiesz, Ĺźe kobiety mają o wiele bogatszą mimikę twarzy?Dlatego, jeśli chcesz znaleźć z nimi wspĂłlny język, rozbuduj swoją mimikę. Zobaczysz, to działa!

Prowadząc wczoraj coaching, stwierdziłem, że trzeba stworzyć taką pigułkę dotyczącą wystąpień publicznych.

Oto pierwsza część.

Wystąpienia publiczne są dialogiem

Trzeba pamiętać, Ĺźe wystąpienia publiczne są dialogiem. Dialogiem z publicznością. Odpowiedzią widowni są słowa, gesty, miny. To, Ĺźe ktoś uśmiecha się lub nie, to Ĺźe ktoś dziwi się lub wygląda na niezadowolonego, jest reakcją na to co mĂłwimy. Dlatego uwaĹźnie obserwujmy poszczegĂłlne osoby i reagujmy na ich sygnały. To one nam pomogą, by nasza wypowiedĹş była dynamiczna. Nie musimy zawsze słyszeć słów, by odpowiadać, trzeba zaś być spostrzegawczym.

MĂłw do kaĹźdego z osobna

Najczęstszym błędem osĂłb, ktĂłre występują publicznie, jest przeświadczenie, Ĺźe mĂłwią do masy. Widzą tłumy. Zapominają jednak, Ĺźe ten tłum składa się przecieĹź z wielu róşnorodnych osĂłb. Trzeba pamiętać, Ĺźe nawet w największej „masie” znajdują się jednostki. Jeśli zaczyna mĂłwić się do wszystkich, nie mĂłwi się do nikogo.

Kontakt wzrokowy

Tyle razy pisało się juĹź o kontakcie wzrokowym. Jest on waĹźny nie tylko w kontaktach „face to face”, ale takĹźe w wystąpieniach. Jeśli będziemy wodzić wzrokiem po podłodze, to nigdy nie zainteresujemy swoich słuchaczy. Jeśli nawet najciekawsze fakty, przedstawimy patrząc w sufit, będą nie do zniesienia. Jakie jest rozwiązanie? Podzielmy widownię na 3 lub 4 sektory. Następnie zadbaj, by kaĹźdemu z nich poświecić podobną ilość uwagi. Wtedy wygrasz.

Pauza

Nie bĂłj się pauzy. Ma ona niesamowitą siłę. Jeśli jest dobrze uĹźyta, działa jak magnes i skupia zainteresowanie na naszej osobie. Pamiętaj, masz tyle czasu ile sam sobie dasz. Nie musisz gnać z tekstem. Lepiej powiedzieć mniej, ale tak by wszyscy to zapamiętali.

WejdĹş w rolę

Co to znaczy? Pamiętasz pewnie róşne opowiadania, gdy ktoś czytając fragment jakiejś historii, grał tę postać. Naśladował jej tempo mĂłwienia, gesty, ekspresję. Zmieniając style, przykuwał naszą uwagę. Dzięki temu zabiegowi sam moĹźesz na scenie kreować nowe postacie, nowe osoby, ktĂłre pomogą przyciągnąć uwagę widowni. Stosując te technikę, twoja wypowiedĹş nabiera róşnorodności i kolorĂłw. Widz moĹźe w parę chwil zobaczyć i usłyszeć, prezydenta lub babcię Zosię. Od nas tylko zaleĹźy, kogo „zagramy”.  Jeśli zastosujesz dwu lub trzykrotnie taki środek przekazu, z pewnością wypowiedĹş będzie ciekawsza.

Błędy

KaĹźdy błąd potraktuj jak dar. Tak! Naucz się by energia kaĹźdego potknięcia, błędu, zdarzenia została odpowiednio spoĹźytkowana. Kiedyś prowadziłem wykład dla 150 kobiet. W pewnym momencie zapomniałem, co miałem powiedzieć. Długo nie myśląc, spojrzałem tylko na moją widownię i z uśmiechem powiedziałem: „No tak moje Panie i za pomniałem co miałem powiedzieć. Ale kaĹźdy, by się zapomniał patrząc na tak urocze uśmiechy.” W tym momencie widownia od razu wybaczyła mi tę chwilę zapomnienia. Innego razu, prowadząc duĹźy warsztat z emisji głosu, poprosiłem o ochotnika. Nikogo nie było, z wyjątkiem jednej pani. Podeszła dziarskim krokiem do przodu, poprosiłem o wykonanie jednego dość trudnego ćwiczenia, a ona wykonała je bez trudu. Następnie dodała. Ja teĹź zajmuję się emisją głosu. I znĂłw bawiąc się sytuacją, powiedziałem z uśmiechem „Ja wiedziałem, wiedziałem, cóş tak czułem, Ĺźe tu jest planowany jakiś podstęp. I jak ja teraz udowodnić, Ĺźe się na czymś znam?” Śmiałem się jeszcze bardziej, a cała publiczność ze mną.

Myśl

NajwaĹźniejszą zasadą przy wstąpieniach jest jednak myślenie. Tak, właśnie. Nie moĹźna klepać tego, co się chce powiedzieć, to co się przygotowało, bądĹş nauczyło na pamięć. Słowa i zdania muszą powstawać tu i teraz. Powiem inaczej. Nie chodzi o to, by się nie przygotowywać. Musimy dokładnie wiedzieć, co chcemy przekazać. Posiadać ustalone główne punkty naszej mowy. Jednak to, jak to zrobimy, jakich słów uĹźyjemy, kiedy zrobimy pauzę, musi być spontaniczne. Dlatego nazwałem to myśleniem! Bez tego wypowiedĹş będzie tylko przeczytana lub wyklepana. Chodzi nam o naturalną, myślącą osobę, ktĂłra wychodzi na środek taka, jaka jest i dzieli się z nami swoimi przemyśleniami. Wtedy tylko będzie interesująca i Ĺ‚atwo utrzyma na sobie uwagę.

W wystąpieniach publicznych trzeba pamiętać o jeszcze jednej waĹźnej rzeczy. Podczas wystąpień liczą się emocje, jakie przekazujemy publiczności.

Niedawno minął pierwszy rok urzędowania prezydenta. Warto się więc przyjrzeć, jaki wizerunek zbudował Lech Kaczyński.

Postawa ciała, wzrok i głos.

Niepokoją mnie spięte ramiona, ktĂłre osłabiają pozytywne wraĹźenie głowy państwa. Wszystkie napięcia w ciele powodują, Ĺźe jesteśmy uwaĹźani za ludzi spiętych, zestresowanych i znajdujących się w dyskomfortowej sytuacji, tak teĹź się dzieje w tym przypadku. Przydałoby się popracować nad tym, by gesty były konkretniejsze. Jest to jedna z waĹźniejszych rzeczy, ktĂłre trzeba poprawić. Kolejną jest szczękościsk. PrzecieĹź nie moĹźemy zmuszać się, by wsłuchiwać w kaĹźde zdanie. Słuchając przemĂłwień, nie moĹźemy się męczyć, a tak się dzieje w tym przypadku. Słowa powinny płynąć swobodnie, tak by miały szansę uwieść słuchaczy, nie zaś ich ranić. Prezydent powinien takĹźe zwrĂłcić uwagę na wzrok, by stał się bardziej skonkretyzowany. Mam wraĹźenie, Ĺźe gdy mĂłwi nie zwraca się konkretnie do danej osoby. KaĹźdy lubi być traktowany indywidualnie, dlatego wzrok nie moĹźe być „rozmyty”. Zalecam takĹźe intensywny trening medialny, by swobodniej się wypowiadać. Warto takĹźe pamiętać, by mĂłwić, a nie przemawiać. Dodatkowo jeśli obniĹźyłby i wzmocnił głos, to nic złego by się nie stało. Nie mam zastrzeĹźeń do kroku, ktĂłry stał się pewniejszy.

Garnitury i krawaty.

Co do ubioru nie mam zastrzeĹźeń szczegĂłlnie, Ĺźe protokół dyplomatyczny nie daje szerokiego pola do popisu. Widać, Ĺźe Kaczyński po wyborze na urząd, zmienił krawca i zaczął zwracać większą uwagę na ubiĂłr.
Budowanie swojej roli

Kaczyński jest typem „działacza”, a nie „rozjemcy”, a ten drugi wizerunek jest bardziej pożądany i skuteczniejszy, szczegĂłlnie po prezydenturze Kwaśniewskiego. Problemem jest takĹźe to, Ĺźe narzędzia, jakimi dysponuje prezydent, są ograniczone i przy ich pomocy nie będzie w stanie sprawnie realizować wizerunku działacza. Dlatego odnoszę wraĹźenie, Ĺźe Kaczyński męczy się i miota w swojej roli.

Pamiętajmy, Ĺźe im lepszy wizerunek tworzy prezydent, tym więcej zyskuje marka, ktĂłrą nazywamy POLSKA. Na dzień dzisiejszy oceniam go dostatecznie, waĹźne jest jednak, jak on się będzie zmieniał. WaĹźniejsze jest przecieĹź to co w przed nami.

Pracowałem ostatnio z pewnym managerem, ktĂłry mĂłwił mi o tym, Ĺźe nie jest w stanie kogoś, mĂłwiąc kolokwialnie, opieprzyć. Wie, Ĺźe skutkowałoby to większym szacunkiem do niego i sam poczułby się o wiele lepiej. Jednak tego nie robi. Pewne blokady nie pozwalały wyzwolić emocji, ktĂłre w nim drzemały.

Ciało narzędziem umysłu
Zaczęliśmy od pracy z ciałem. Lokalizowaliśmy napięcia i je usuwaliśmy, tak by swobodnie później wyraĹźać wszelkie emocje, ktĂłre tylko zapragniemy. Trzeba było zwrĂłcić uwagę na ramiona, gdyĹź właśnie tam najwięcej kumuluje się napięć, ktĂłre osłabiają nie tylko nasz wizerunek, ale blokują swobodne wyraĹźanie siebie. Stres lub spięcia lubią się teĹź objawiać w rękach, w ich napinaniu bądĹş nerwowym oskubywaniu paznokci i skĂłrek.

Obrazy nośnikiem emocji
To co intensywnie czujemy jest z reguły intensywnie namalowane w naszej wyobraĹşni. Obrazy w naszej głowie są paliwem, dzięki ktĂłremu jesteśmy w stanie pobudzić nasze emocje. W zaleĹźności od tego, co to będą za obrazy, takie będą nasze emocje. Sztuką więc jest umiejętne i szybkie budowanie właściwych obrazĂłw.

Dzięki nim jesteśmy w stanie, śmiać się, płakać, być wściekli, czy nawet podnieceni.

Gdy juĹź nauczymy się tworzyć emocje na Ĺźyczenie, warto się zastanowić, kiedy warto ich uĹźywać i jakie z tego płyną korzyści.